ira

īra

ae, fanger, wrath, rage, ire, passion, indignation: irā inflammatus: Ira furor brevis est, H.: irae suae parēre, N.: irā conmotus, S.: iram in eos evomere, T.: in hostilīs domos Iram vertite, H.: quorum non sufficit irae Occidisse aliquem, Iu.: irae indulgere, L.: iram ponere, H.: dum defervescat ira: ira inter eas intercessit, T.: in Romanos, propter obsides nuper interfectos, L.: ira deorum, O.: victoriae, fury: diremptae pacis, L.: ereptae virginis, V.: dicti sibi criminis, O.: Amantium, quarrels, T.: pro levibus noxiis iras gerunt, T.: veteres in populum R., L.: horribilīs exercere iras, V.: inde irae et lacrimae, Iu.: irae imperatorum, against, L.
An indignant desire: subit ira cadentem Ulcisci patriam, V.
A cause of anger, provocation: Quibus iris inpulsus? T.: dic aliquam, quae te mutaverit, iram, O.
An object of anger: iustae quibus est Mezentius irae, V.
An expression of anger: Pestis et ira deum (Harpyiae), V.
Person.: Iraeque Insidiaeque, dei (Mavortis) comitatus, V.

iracunde

īrācundē

adv. with comp. iracundus, angrily, passionately: agere cum aliquo: iracundius expostulare.

iracundia

īrācundia

ae, f iracundus, a proneness to anger, hasty temper, irascibility: permitto aliquid iracundiae tuae.
Anger, wrath, rage, passion, violence: prae iracundiā non sum apud me, T.: cotidie aliquid iracundiae remittebat: suam rei p. dimittere, sacrifice to the state, Cs.: iracundiā exardescere: indiligentiae suae ac doloris, excited by, Cs.: sine iracundiā dico omnia, dispassionately: iracundiae inplacabiles.

iracundus

īrācundus

adj. with comp. ira, irascible, irritable, passionate, choleric, angry, ireful, easily provoked: proterve, T.: homo, Cs.: senes: leones, O.: iracundior est paulo, H.
Of things: victoria: Iracunda Iovem ponere fulmina, the thunders of his wrath, H.

irascor

īrāscor

īrātus, ī, dep. ira, to be angry, be in a rage: minume decet, S.: numquam sapiens irascitur: Irasci celer, H.: irascens, quod, etc., O.: qui nesciat irasci, Iu.: taurus irasci in cornua discit, gather his rage into his horns, V.: nostram vicem, on our account, L.: tibi iure, T.: huic: graviter inimicis, Cs.: patriae, N.

irate

īrātē

adv. iratus, angrily, Ph.

iratus

īrātus

adj. with comp. and sup. P. of irascor, angered, enraged, angry, violent, furious: animus, T.: nihil feci iratus, in anger: quid irati sentire possunt? in their wrath, Cs.: tibi graviter, T.: adversario iudex: Graïs Achilles, H.: vilico iratior: in illum, T.: Caesar illis fuerat iratissimus: mare, raging, H.: venter, ravening, H.: preces, i. e. curses, H.: sistrum, Iu.

ire

īre

īrī, infin.. of eō.

Iris

Īris

idis （acc. Īrim, V., voc. Īri, O.), f, Ἶρις, the goddess of the rainbow, messenger of the gods, V., O.

ironia

īrōnīa

ae, f, εἰρωνεία, irony: sine ullā ironiā loquor.

irr-

irr-

see inr-.