igitur ĭgĭtur, conj. [pronom. stem i- of is; suffix -ha (-dha); Gr. -θα; Sanscr. -iha, here; -tur, = -tus (Sanscr. -tas), as in penitus, antiquitus, etc., from thence], introduces an inference or deduction, then, therefore, thereupon, accordingly, in these circumstances (in class. prose usu. placed after the first word of the clause; cf. below, III.; syn.: itaque, ergo; cf.: eo, ideo, idcirco, propterea; quamobrem, quare, etc.). In gen. (rare): SI. IN. IVS. VOCAT. NI. IT. ANTESTATOR. IGITVR EM. CAPITO, Fragm. XII. Tab.: mox magis, cum otium mihi et tibi erit, igitur tecum loquar,Plaut. Cas. 2, 2, 39: quando habebo, igitur rationem mearum fabricarum dabo,id. Mil. 3, 1, 177; id. Bacch. 3, 4, 17: cetera consimili mentis ratione peragrans, Invenies igitur multarum semina rerum Corpore celare, etc.,Lucr. 2, 677. In partic. Pleon., with tum, deinde, or demum, then at length, then certainly, then first: ubi emeritum'st stipendium, igitur tum Specimen cernitur, quo eveniat aedificatio,Plaut. Most. 1, 2, 51: tum igitur tibi aquae erit cupido,id. Trin. 3, 2, 50: igitur tum accedam hunc, quando quid agam invenero,id. Most. 3, 1, 159: post id igitur deinde faciam palam,id. Stich. 1, 2, 29: miserumst opus, igitur demum fodere puteum, ubi sitis fauces tenet,id. Most. 2, 1, 32: igitur demum omnes scient quae facta,id. Am. 1, 2, 11; 1, 1, 145: post igitur demum faciam ut res flat palam,id. ib. 3, 1, 16: demum igitur, quom seis jam senex, tum in otium te conloces, etc.,id. Merc. 3, 2, 9. In drawing a logical conclusion (but not with et, atque, que; v. Krebs, Antibarb. p. 540), therefore, accordingly, consequently: St. Ligna hic apud nos nulla sunt. Co. Sunt asseres. St. Sunt pol. Co. Sunt igitur ligna, Plaut. Aul. 2, 6, 8: si enim est aliquid in rerum natura, quod hominis mens, quod ratio, quod vis, quod potestas humana efficere non possit, est certe id, quod illud efficit, homine melius. Atqui res caelestes omnesque eae, quarum est ordo sempiternus, ab homine confici non possunt. Est igitur id, quo illa conficiuntur, homine melius,Cic. N. D. 2, 6, 16: quid ergo haec ab illa conclusione differt, Si mentiris, mentiris; mentiris autem, mentiris igitur?id. Ac. 2, 30, 96; id. Tusc. 4, 17, 40: quodsi melius geruntur, quae consilio, quam quae sine consilio administrantur; nihil autem omnium rerum melius quam omnis mundus administratur: consilio igitur mundus administratur, Quint 5, 14, 9: quod cum ita sit, certe nec secerni nec dividi nec discerpi nec distrahi potest, ne interire quidem igitur,Cic. Tusc. 1, 29, 71; cf. id. ib. 1, 34, 82; 1, 36, 88: sequitur, ut nihil paeniteat, nihil desit, nihil obstet: ergo omnia profluenter, absolute, prospere; igitur beate,id. ib. 5, 18, 53; so, corresp. with ergo,id. Lael. 14 fin., and 15 init.: atqui falsum quod est, id percipi non potest, ut vobismet ipsis placet. Si igitur memoria perceptarum comprehensarumque rerum est: omnia, etc.,id. Fin. 2, 33, 106. In consecutive interrogations, then: dolor igitur, id est summum malum, metuetur semper, etiam si non aderit: jam enim adesse poterit. Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus?Cic. Fin. 2, 28, 92; cf.: utrum igitur hactenus satis est?id. Top. 4, 25: in quo igitur loco est? credo equidem in capite,id. Tusc. 1, 29, 70: ubi igitur locus fuit errori deorum?id. N. D. 3, 31, 76: possumusne igitur in Antonii latrocinio aeque esse tuti?id. Phil. 12, 12, 27; cf.: totiesne igitur sententiam mutas?id. Att. 8, 14, 2: cur has igitur sibi tam graves leges imposuerit, cum? etc.,id. Ac. 2, 8, 23. In ironical or sarcastic interrog. clauses: igitur hocine est amare? arare mavelim quam sic amare,Plaut. Merc. 2, 3, 20: dicet aliquis: Haec igitur est tua disciplina? sic tu instituis adulescentes?Cic. Cael. 17, 39; id. Fam. 9, 10, 2: id indigne ferens ille: Hunc igitur, regem agnoscimus, inquit?Curt. 6, 11, 23: quin igitur ulciscimur Graeciam et urbi faces subdimus?id. 5, 7, 4; cf. id. 10, 6, 23. In resuming an interrupted thought: cum Q. Metellus L. F. causam de pecuniis repetundis diceret, ille, ille vir, cui patriae salus dulcior quam conspectus fuit, qui de civitate decedere quam de sententia maluit: hoc igitur causam dicente, cum, etc.,Cic. Balb. 5, 11; id. Off. 1, 2, 6; id. Tusc. 1, 13, 30; id. Brut. 48, 177 al. Esp. after a parenthesis: recta effectio (κατόρθωσιν enim ita appello, quoniam rectum factum κατόρθωμα) recta igitur effectio crescendi accessionem nullam habet, Cic. Fin. 3, 14, 45; 2, 22, 74: scripsi etiam (nam etiam ab orationibus dijungo me fere, etc.) scripsi igitur Aristotelio more, etc.,id. Fam. 1, 9, 23: tu enim sapienter (nunc demum enim rescribo iis litteris, quas mihi misisti convento Antonio Tiburi) sapienter igitur, quod manus dedisti, etc.,id. Att. 16, 3, 1: rerum autem cognitiones (quas vel comprehensiones vel perceptiones appellemus licet) has igitur ipsas propter se asciscendas arbitramur,id. Fin. 3, 5, 18; 2, 33, 107; 4, 14, 38; Sall. C. 54 init.; Curt. 3, 2, 2; Nep. Thras. 4, 3. In emphatically repeating a word or thought: quae mihi omnia grata sunt, de L. Mescinio gratissimum ... id igitur puto enim etiam atque etiam mihi dicendum esse velim existimes mihi te fecisse gratissimum,Cic. Fam. 13, 28 a, 1: ea vis, ea igitur ipsa, quae, etc.,id. Mil. 31, 84. In returning to or summing up a preceding train of thought, I say then, so then, as I was saying, in short: ut cum videmus speciem primum candoremque caeli; deinde conversionis celeritatem tantam, quantam, etc.... tum vicissitudines dierum ac noctium ... tum globum terrae eminentem e mari ... tum multitudinem pecudum ... hominemque ipsum ... atque hominis utilitati agros omnes ac maria parentia: haec igitur et alia innumerabilia cum cernimus, etc.,Cic. Tusc. 1, 28, 70; id. Cat. 4, 11, 23; id. Fam. 13, 1, 3; id. de Or. 2, 25, 105 al. To introduce a special amplification of a thought previously introduced in general terms, then: de hominibus dici non necesse est. Tribus igitur modis video, etc.,Cic. Fin. 1, 20, 66; id. Brut. 32, 122: quoniam pluribus modis accipi solet, non equidem in omnes eam particulas secabo, sed maxime necessarias attingam. Est igitur unum genus, etc.,Quint. 8, 3, 63: ut igitur ante meridiem discesserunt, etc.,Cic. de Or. 3, 5, 17: sit igitur (ut supra significavi) divisio rerum plurium in singulas, partitio singularum in partes discretus ordo,Quint. 7, 1. 1: prima est igitur amplificandi vel minuendi species,id. 8, 4, 1 (v. also III. A. below). Position. Sometimes igitur begins a sentence (in Cic. only in sense last described, II. E. above; freq. in Sall., Tac., Curt., and Liv.; v. Zumpt, Gram. § 357): nunc juris principia videamus. Igitur doctissimis viris proficisci placuit a lege, etc.,Cic. Leg. 1, 6, 18: igitur his genus, aetas, eloquentia prope aequalia fuere,Sall. C. 54, 1; 46, 3; Quint. 1, 1, 1: de quo, quia nunc primum oblatus est, pauca repetam: nam et ipse pars Romanarum cladium erit. Igitur matre libertina ortus, etc.,Tac. A. 15, 72; 1, 31. Igitur is sometimes placed after several words: referamus nos igitur ad eum quem volumus incohandum,Cic. Or. 9, 33: eamne rationem igitur sequare?id. Fin. 2, 23, 76: quid dicis igitur?id. Tusc. 1, 6, 12; cf.: quid me igitur mones?id. Div. 2, 64, 132: paria sunt igitur,id. Fin. 4, 27, 75; cf.: videndum est igitur,id. Off. 1, 14, 43: hujus quoque igitur criminis, te accusante, mentio nulla fiet,id. Div. in Caecil. 10, 32: huic homini parcetis igitur?Cic. Verr. 2, 1, 32, § 81: in hominem dicendum est igitur,id. Fl. 10, 23: hi autem non sunt: ne Nymphae quidem deae igitur?id. N. D. 3, 17, 43; cf.: ne in animo quidem igitur sensus remanet,id. Tusc. 1, 34, 82: ille mihi videtur igitur vere augurari,id. Div. 1, 15, 27: quae est melior igitur in hominum genere natura?id. Tusc. 1, 14, 32: quid tibi negoti est meae domi igitur?Plaut. Ep. 3, 4, 63.
ignarus ignārus, a, um (also, ‡ ignarures ἀγνοοῦντες, Gloss. Philox.; v. gnarus init.), adj.in-gnarus, like ignavus, ignotus, from the negative in and gnavus, gnotus, ignorant of a thing, not knowing, unacquainted with, inexperienced, unaware (syn.: inscius, nescius, insciens). Lit. (freq. and class.); constr. usu. with the gen.; less frequently with a rel.-clause, with acc. and inf., with inf. alone, or absol. With gen.: ait se peregrinum esse, hujus ignarum oppidi,Plaut. Poen. 3, 3, 43: imprudens harum rerum ignarusque omnium,Ter. Eun. 1, 2, 56: audi, ne te ignarum fuisse dicas meorum morum,id. Ad. 2, 1, 6; id. Hec. 4, 4, 53: ignara artis meretriciae,id. Heaut. 2, 1, 14: oratorem ne physicorum quidem esse ignarum volo,Cic. Or. 34, 119; cf.: physicae rationis ignari,id. N. D. 2, 21, 54: ignarus si sit facundiae ac poliendae orationis,id. de Or. 1, 14, 63: alicujus rei ignarus atque insolens,id. ib. 1, 48, 207: magna pars Pisonis ignari,i. e.
,Tac. A. 4, 8. With inf. alone: placito ignara moveri Atropos,Stat. Th. 3, 67. (ε) Absol.: tu me ignaro nec opinante, inscio notes et tuos et tuorum amicorum necessarios, etc.,Cic. Planc. 16, 40: ubi imperium ad ignaros pervenit, etc.,Sall. C. 51, 27; id. J. 91, 1; cf. id. Quint. 20, 64: obpressit igitur necopinantes ignarosque omnes Perseus. Liv. 40, 57, 1: si quis laudat Arelli Sollicitas ignarus opes,Hor. S. 2, 6, 79: quisnam ignarum nostris deus appulit oris?Verg. A. 3, 338. Sup.: Ba. An nescis quae sit haec res? Si. Juxta cum ignarissimis, Plaut. Ps. 4, 7, 62.Transf. * Unmindful, regardless of any thing: o socii (neque enim ignari sumus ante malorum), O passi graviora, etc.,Verg. A. 1, 198.Pass. (like gnarus), not known, unknown, = ignotus (mostly poet.; not in Cic.): ignarus aeque (ac nescius) utroqueversum dicitur, non tantum qui ignorat, sed et qui ignoratur. Sallustius: more humanae cupidinis ignara visundi. Vergilius (A. 10, 706),Gell. 9, 12, 20 sq.; cf. Non. 129, 18 sq.: mare magnum et ignara lingua commercia prohibebant,Sall. J. 18, 6: quibus agrestis vita est, circumscriptio ignara est et fraus, Sen. de Ira, 3, 2: quem (amorem) non Fors ignara dedit, sed saeva Cupidinis ira,
unknown
,
obscure
,Ov. M. 1, 453. With dat.: pauci interiere: plerosque velocitas et regio hostibus ignara tutata sunt, Sall. J. 52, 4; cf. Tac. A. 2, 13: jamque aderat Theseus, proles ignara parenti,Ov. M. 7, 404: non quidem sibi ignara, quae de Silano vulgabantur,Tac. A. 3, 69. Sup.: quaedam (sidera) sunt aliis omnino ignarissima,Gell. 14, 1, 13.
ignave ignāvē, adv., v. ignavus fin.
ignavesco ignāvesco, ĕre, v. inch. n. [ignavus], to grow inactive or slothful: anima nec quiescit nec ignavescit,Tert. Anim. 43 fin.
ignavia ignāvĭa, ae, f.id., inactivity, laziness, idleness, sloth, listlessness, cowardice, worthlessness (syn.: socordia, desidia, inertia, pigritia, segnities; opp.: fortitudo, alacritas). Lit. (class.): dare argentum adulescenti, qui exaedificaret suam incohatam ignaviam,Plaut. Trin. 1, 2, 95: venit mihi ignavia; ea mihi tempestas fuit; mi adventu suo grandinem imbremque attulit,id. Most. 1, 2, 57 Lorenz ad loc.: contraria fortitudini ignavia,Cic. Inv. 2, 54, 165; so opp. fortitudo,id. Cat. 2, 11, 25: inertiam, ignaviam, desidiam, luxuriam (adversariorum) proferre,Auct. Her. 1, 5, 8: timiditas et ignavia,Cic. Tusc. 3, 7, 14: ignaviam suam tenebrarum ac parietum custodiis tegere,id. Rab. Perd. 7, 21: socordiae sese atque ignaviae tradere,Sall. C. 52; so with socordia,id. ib. 58, 4: per luxum atque ignaviam aetatem agere,id. J. 2, 4: quod istic (= in te) cum ignavia est scelus,Liv. 1, 47, 3: quae tanta animis ignavia venit?Verg. A. 11, 733: copia (cibi) ignaviam affert,Plin. 11, 14, 14, § 35: fumo crebriore et ignavia earum (apium) excitatur ad opera,id. 11, 16, 15, § 45: ignavia corpus hebetat, labor firmat,Cels. 1, 1. Prov.: ignaviam necessitas acuit,Curt. 5, 4, 31.Transf., of things: odoris,i. e.
ignavio ignāvĭo, īre, v. a.id., to render inactive, slothful, or dispirited, Att. ap. Non. 123, 13; id. ib. 126, 15 (Trag. Rel. p. 282 Rib.).
ignaviter ignāvĭter, adv., v. ignavus fin.
ignavus ignāvus, a, um, adj.in-gnavus, navus, inactive, lazy, slothful, idle, sluggish, listless, without spirit, cowardly, dastardly (syn.: iners, socors; opp.: strenuus, alacer, fortis). Lit., of living beings (freq. and class.): homines,Plaut. Rud. 3, 5, 49: si non fecero Ei male aliquo pacto, me esse dicito ignavissimum,id. Bacch. 3, 6, 27: quid ergo ille ignavissumus mi latitabat?id. Trin. 4, 2, 82; 1, 2, 128; id. Poen. 4, 2, 24: homo inertior, ignavior, magis vir inter mulieres proferri non potest,Cic. Verr. 2, 2, 78, § 192: ignavus miles ac timidus,id. Tusc. 2, 23, 54; cf.: compertum habeo, milites neque ex ignavo strenuum neque fortem ex timido exercitum oratione imperatoris fieri,Sall. C. 58, 1: feroces et inquieti inter socios, ignavi et imbelles inter hostes,Liv. 26, 2, 11: ignavissimus ac fugacissimus hostis,id. 5, 28, 8: ignavissimi homines (opp.: fortissimi viri),Sall. C. 12 fin.: canis Ignavus adversum lupos,Hor. Epod. 6, 2: (apes) Ignavaeque fame et contracto frigore pigrae,Verg. G. 4, 259: ignavum, fucos, pecus a praesepibus arcent,id. A. 1, 435: genus ignavum quod lecto gaudet,Juv. 7, 105. Subst.: cedentibus ignavis et imbecillis,Cic. Rep. 1, 32: in bello poena ignavis ab imperatoribus constituitur,id. Caecin. 16, 46: in victoria vel ignavis gloriari licet, adversae res etiam bonos detractant,Sall. J. 53 fin.; cf.: gloriam, honorem, imperium bonus ignavus aeque sibi exoptant,id. C. 11, 2: favimus ignavo,Ov. Am. 3, 2, 73. With gen.: legiones operum et laboris ignavae,Tac. A. 11, 18; cf.: possis ignavus haberi et subiti casus improvidus, si, etc.,Juv. 3, 272.Transf. Of inanim. and abstr. things (mostly poet. and in post-Aug. prose): quae vitia non sunt senectutis, sed inertis, ignavae, somniculosae senectutis,Cic. de Sen. 11, 36: nemora,i. e.
,Juv. 14, 106: ignavum conferunt stipendium, only money, not soldiers, arms, etc., Vell. 2, 39, 1: sucus meconium vocatur, multum opio ignavior,
weaker
,
less efficacious
,Plin. 20, 18, 76, § 202: quorundam flos tantum jucundus, reliquae partes ignavae, ut violae ac rosae, without smell, id. 21, 7, 18, § 37: cornicula ante oculos ignava,i. e.
of no use
,id. 11, 28, 34, § 100: ignavum est rediturae parcere vitae,Luc. 1, 492. Of things that produce inactivity or indolence, that renders slothful or inactive: nec nos impediet illa ignava ratio, quae dicitur: appellatur enim quidam a philosophis ἀργὸς λόγος, cui si pareamus, nihil omnino agamus in vita. Sic enim interrogant: Si fatum tibi est, etc.... Recte genus hoc interrogationis ignavum et iners nominatum est, quod eadem ratione omnis e vita tolletur actio,
ignesco ignesco, ĕre, v. inch. n. (in pass. ignescitur, Laber. ap. Non. 481, 7; Fragm. Com. v. 26 Rib.) [ignis], to take fire, to become inflamed, to burn, kindle (syn.: inardesco, exardesco). Lit.: ex quo eventurum nostri putant, ut ad extremum omnis mundus ignesceret, * Cic. N. D. 2, 46, 118: lumen capere atque ignescere,Ov. M. 15, 847.Transf., of color: purpura et candor et tertium ex utroque ignescens,
kindling
,
breaking into a flame
,Plin. 37, 2, 8, § 21. Trop., to burn with passion, to glow (poet.): furiis ignescit opertis,Val. Fl. 5, 520: virgo (Pallas),Sil. 9, 460: pectora, Claud. ap. Eutr. 2, 45: Rutulo muros et castra tuenti Ignescunt irae,Verg. A. 9, 66: amor menti, Col. poët. 10, 211: odia,Stat. Th. 11, 525: vultus sanguine,id. ib. 3, 78. * With inf.: ardore pari nisuque incurrere muris Ignescunt animi,Sil. 13, 180.
igneus ignĕus, a, um, adj.id., of fire, fiery, on fire, burning, burning-hot (cf.: fervidus, calidus). Lit.: sidera tota esse ignea,Cic. N. D. 2, 15, 40; cf. sol,Verg. G. 4, 426: arces (i. e. caelum),Hor. C. 3, 3, 10: ignea vis caeli,
igniculus ignĭcŭlus, i, m.dim.ignis, a small fire, a little flame, a spark.Lit.: quaedam exigua animalia igniculi videntur in tenebris, Quint. 12, 10, 76; Plin. 35, 15, 52, § 184; Juv. 3, 102.Transf., of color, a glittering, sparkling: onyx Indica igniculos habet,Plin. 37, 6, 24, § 90; 37, 7, 25, § 93.Trop., fire, sparks, vehemence, etc. (freq. in Cic.): quo tolerabilius feramus igniculum desiderii tui,i. e.
ignifluus ignĭflŭus, a, um, adj.ignis-fluo, flowing with fire, emitting fire: cavernae,Claud. III. Cons. Hon. 196.
Ignigena Ignĭgĕna, ae, m.ignis-gigno, the fire-born, a poetical epithet of Bacchus, whose mother, Semele, was killed by lightning, Ov. M. 4, 12; cf. ib. 3, 305 sq.
ignigenus ignĭgĕnus, a, um, adj.id., producing fire: asinus,
whose pack was on fire
,App. M. 7, p. 197.
igninus ignīnus, a, um, adj.ignis, standing in the fire; as subst.: ignīnus, i, m., a fireman, App. M. 7, p. 197, 2 Hild.
ignio ignĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a.id., to ignite, set on fire, make red-hot (post-class.): ut igniverint, Prud. στεφ. 10, 1077. Hence, ignītus, a, um, P. a., fiery, glowing.Lit.: liquor,Serv. Verg. A. 6, 33: aether, App. de Mundo, p. 57: tela,id. ib. p. 61. Comp.: quod vinum natura esset ignitius,Gell. 17, 8, 10. Sup.: draconis effigies ignitissima, Jul. Var. Rer. Gest. Alex. 3, 56.Trop.: ingenium,Prud. Ham. 546; Sid. Ep. 1, 11.
Ignipotens Ignĭpŏtens, entis, adj.ignis-potens, potent in fire, ruler of fire, ignipotent, a poet. epithet of Vulcan (Vergilian): deus,Verg. A. 12, 90. Also as subst.: Ignĭpŏ-tens = Vulcan, id. ib. 8, 414; 423; 628; 710; 10, 243.
ignis ignis, is (abl. usu. igni; poet. and postAug. igne; so Plin. ap. Charis. p. 98 P.; Charis. p. 33 P.; Prisc. p. 766 P.; and always in Mart., e. g. 1, 21, 5; 4, 57, 6; cf. Neue, Formenl. 1, 223 sq.; scanned ignis,Verg. E. 3, 66; id. G. 3, 566; Ov. H. 16, 230; Lucr. 1, 663; 853; but ignīs,Hor. C. 1, 15, 36), m.Sanscr. agnis, fire; Lith. ugn-is; Slav. ogný; Gr. αἴγλη, ἀγλαός, fire (com mon in sing. and plur.; cf. flamma, incendium). Lit.: lapidum conflictu atque tritu elici ignem videmus,Cic. N. D. 2, 9, 25: admoto igni ignem concipere,id. de Or. 2, 45, 190: pati ab igne ignem capere, si qui velit,id. Off. 1, 16, 52; cf.: datur ignis, tametsi ab inimico petas,Plaut. Trin. 3, 2, 53: ignis periculum,id. Leg. 2, 23, 58; plur. = sing.: subditis ignibus aquae fervescunt,id. N. D. 2, 10, 27: cum omnes naturae numini divino, caelum, ignes, terrae, maria parerent,id. ib. 1, 9, 22: hisce animus datus est ex illis sempiternis ignibus, quae sidera et stellas vocatis,id. Rep. 6, 15: ut fumo atque ignibus significabatur,Caes. B. G. 2, 7 fin.: quod pluribus simul locis ignes coörti essent,Liv. 26, 27, 5: ignibus armata multitudo, facibusque ardentibus collucens,id. 4, 33, 2: ignes fieri prohibuit,Caes. B. C. 3, 30, 5: ignem accendere,Verg. A. 5, 4: ignem circum subicere,Cic. Verr. 2, 1, 27, § 69: ignem operibus inferre,Caes. B. C. 2, 14, 1: ignem comprehendere,id. B. G. 5, 43, 2: igni cremari,id. ib. 1, 4, 1: urbi ferro ignique minitari,Cic. Phil. 11, 14 fin.: ignis in aquam conjectus,id. Rosc. Com. 6, 17 et saep.: quodsi incuria insulariorum ignis evaserit (opp. incendium inferre),Paul. Sent. 5, 3, 6. Poet.: fulsere ignes et conscius aether,
lightnings
,Verg. A. 4, 167; cf.: Diespiter Igni corusco nubila dividens, Hor. C. 1, 34, 6: caelum abscondere tenebrae nube una subitusque antennas impulit ignis,Juv. 12, 19; 13, 226: micat inter omnes Julium sidus, velut inter ignes luna minores,i. e.
stars
,id. ib. 1, 12, 47: et jam per moenia clarior ignis Auditur,
,Juv. 14, 285. In partic. Sacer ignis, a disease, St. Anthony's fire, erysipelas, Cels. 5, 28, 4; Verg. G. 3, 566; Col. 7, 5, 16. Aqua et ignis, to signify the most important necessaries of life; v. aqua.Transf., brightness, splendor, brilliancy, lustre, glow, redness (mostly poet.): fronte curvatos imitatus ignes lunae,Hor. C. 4, 2, 57; cf.: jam clarus occultum Andromedae pater Ostendit ignem,id. ib. 3, 29, 17; so of the brightness of the stars, Ov. M. 4, 81; 11, 452; 15, 665; of the sun,id. ib. 1, 778; 4, 194; 7, 193; of Aurora,id. ib. 4, 629: arcano florentes igne smaragdi,Stat. Th. 2, 276; cf. Mart. 14, 109; and: acies stupet igne metalli,Claud. VI. Cons. Hon. 51: cum ignis oculorum cum eo igne qui est ob os offusus,
redness
,
blush
,Cic. Univ. 14; Stat. Ach. 1, 516.Firewood, fuel: caulis miseris atque ignis emendus,Juv. 1, 134.Trop. (Mostly poet.) The fire or glow of passion, in a good or bad sense; of anger, rage, fury: exarsere ignes animo,Verg. A. 2, 575: saevos irarum concipit ignes,Val. Fl. 1, 748; most freq. of the flame of love, love: cum odium non restingueritis, huic ordini ignem novum subici non sivistis,Cic. Rab. Post. 6, 13: laurigerosque ignes, si quando avidissimus hauri,
raving
,
inspiration
,Stat. Ach. 1, 509: quae simul aethereos animo conceperat ignes, ore dabat pleno carmina vera dei,Ov. F. 1, 473: (Dido) caeco carpitur igni,
,Ov. M. 9, 796.Transf., like amores, a beloved object, a flame (only poet.): at mihi sese offert ultro meus ignis, Amyntas,Verg. E. 3, 66; Hor. Epod. 14, 13. Figuratively of that which brings destruction, fire, flame: quem ille obrutum ignem (i. e. bellum) reliquerit,Liv. 10, 24, 13: ne parvus hic ignis (i. e. Hannibal) incendium ingens exsuscitet,id. 21, 3, 6; cf.: et Syphacem et Carthaginienses, nisi orientem illum ignem oppressissent, ingenti mox incendio arsuros,i. e.
ignispicium ignispĭcĭum, ĭi, n.ignis-specio, a divining from fire, divination by fire, Plin. 7, 56, 57, § 203.
ignitabulum ignītābŭlum, i, n.ignio, an implement for producing fire.Lit., Sol. 11, § 19; cf.: ignitabulum ignis receptaculum, Paul. ex Fest. p. 105 Müll.Trop.: ingenii virtutisque,Macr. S. 2, 8, 4.
ignitulus ignītŭlus, a, um, adj. dim. [ignitus, from ignio], somewhat fiery (post-class.): Mercurius, Tert. ad. Nat. 1, 10 fin.
ignitus ignītus, a, um, P. a., from ignio.
ignivagus ignĭvăgus, a, um, adj.ignis-vagor, spreading like fire, like wild-fire (late Lat.): denuntiatio,Mart. Cap. 9, § 896.
ignivomus ignĭvŏmus, a, um, adj.ignis-vomo, vomiting fire (late Lat.): sol, Lact. (Venant.) Serm. de Resurr. Dom. 3.
ignobilis ignōbĭlis, e, adj.in-nobilis (gno-), unknown.Lit., in gen. (mostly anteclass.): ubi ego Sosia nolim esse, tu esto sane Sosia; nunc, quando ego sum, vapulabis, ni hinc abis, ignobilis,Plaut. Am. 1, 1, 284: quis hic est qui oculis meis ob viam ignobilis obicitur?id. Ps. 2, 1, 18: peregrina facies hominis atque ignobilis,id. ib. 4, 2, 9. Esp. Unknown to fame, not renowned, undistinguished, obscure (class.): quod inglorius sit atque ignobilis ad supremum diem perventurus,Cic. Tusc. 3, 24, 57: humilis in plebe et ideo ignobilis puerpera,Plin. 7, 36, 36, § 121: non ignobilis dicendi magister,Cic. Brut. 91, 315: ignobilis aevum exigeret,Verg. A. 7, 776: maritus,
ignobilitas ignōbĭlĭtas, ātis, f.ignobilis. Want of fame, obscurity (rare but class.): num igitur ignobilitas aut humilitas aut etiam popularis offensio sapientem beatum esse prohibebit?Cic. Tusc. 5, 36, 103: virorum,Ov. M. 6, 319: artificis,Plin. 34, 8, 19, § 69.Low birth, mean origin.Lit. (rare but class.): multis viris fortibus ne ignobilitas generis obiceretur,Cic. Mur. 8, 17: hoc propter ignobilitatem paternam minus suspecto, Platorem occidit,Liv. 44, 30, 3.Transf., of things, inferior quality, badness: vini,Col. 3, 21, 10.
ignobiliter ignōbĭlĭter, adv., v. ignobilis fin.
ignominia ignōmĭnĭa, ae, f.in - nomen; qs. a deprivation of one's good name, of one's honor as a citizen, disgrace, dishonor, ignominy, esp. as the result of civil or military punishment (class.; in sing. and plur.; cf.: infamia, dedecus, probrum, opprobrium). A legal and military term: censoris judicium nihil fere damnato nisi ruborem affert. Itaque, ut omnis ea judicatio versatur tantummodo in nomine, animadversio illa ignominia dicta est, Cic. Fragm. ap. Non. 24, 9 sq. (Rep. 4, 6 Mos.); Cic. Clu. 47, 130: tu non animadvertes in omnes, sed carpes ut velis, et paucos ex multis ad ignominiam sortiere?id. ib. 46, 129: ignominiae causa post omnes interrogatus,Suet. Claud. 9: nonnullos signiferos ignominiā notavit ac loco movit,Caes. B. C. 3, 74, 1; cf.: qui ignominiā notandos censuerunt eos, si qui militiam subterfugissent,Cic. Phil. 7, 9, 23: mille milites, quia serum auxilium post proelium venerant, prope cum ignominia dimissi,Liv. 3, 5, 15; cf. Suet. Caes. 69: sine ignominia domum reverti,Caes. B. C. 1, 85, 10; cf. id. B. G. 7, 17, 5; id. B. C. 3, 101, 6; Suet. Ner. 39; id. Oth. 9; id. Vesp. 8 al.: ignominiae aut poenae causa ab urbe Roma abesse, Paul. ex Fest. p. 278 Müll.: in omnibus, quibus damnatus unusquisque ignominia notatur,Gai. Inst. 4, 60: ne laboret ignominia,id. ib. 4, 182. In plur.: variis ignominiis afficere,Suet. Aug. 24: animadversionum et ignominiarum genera,id. Tib. 19. In gen. Absol.: maculam atque ignominiam imponere, Lucil. ap. Non. 24, 14: in quibus (civitatibus) expetunt laudem optimi et decus ignominiam fugiunt ac dedecus,Cic. Rep. 5, 4; so with dedecus,id. Div. 2, 9, 22; id. Quint. 20, 64; with infamia,id. Tusc. 4, 20, 45: per summam injuriam ignominiamque,Cic. Verr. 2, 3, 97, § 226: injuriam sine ignominia imponere,id. Quint. 31, 96: haec insignis ignominia,id. Prov. Cons. 7, 16: ignominiā mortuum afficere,id. Rosc. Am. 39, 113: adjecta quibusdam ignominia,Quint. 3, 7, 20: ad depellendam ignominiam,id. 1, 2, 24: in urbanas tribus transferri ignominiae est,Plin. 18, 3, 3, § 13: gravior omni vulnere,Juv. 8, 210. In plur.: ut homines castigationibus, reprehensionibus, ignominiis affici se in delicto dolerent,Cic. Tusc. 4, 20, 45: judiciis ignominiisque concisus,id. Phil. 12, 4, 11. With gen.: hac tamen una plaga conciderit, ignominia senatus,
ignominiatus ignōmĭnĭātus, a, um, adj.ignominia, disgraced, Gell. 8, 15in lemm.
ignominiose ignōmĭnĭōsē, adv., v. ignominiosus.
ignominiosus ignōmĭnĭōsus, a, um, adj.ignominia, disgraceful, shameful, ignominious (not freq. till after the Aug. per.). Of persons: exsul eras, ignominiosus,
branded with public ignominy
,Quint. 7, 1, 8: filia,Dig. 48, 5, 24; cf.: quid eos qui huic ignominioso agmini fuere obvii, existimasse putatis,Liv. 2, 38, 4: quibusdam judiciis damnati ignominiosi fiunt, velut furti, vi bonorum raptorum, etc.,Gai. Inst. 4, 182. Hence, subst.: ignōmĭnĭōsus, i, m., aperson branded with ignominy, one publicly disgraced: nec concilium inire ignominioso fas,Tac. G. 6; Quint. 3, 6, 75; 77; 7, 5, 3. In plur.: ignominiosis notas dempsit,Suet. Vit. 8. Of inanim. and abstr. things: ignominiosissimum caput,Tert. Apol. 15: ignominiosa et flagitiosa dominatio, * Cic. Phil. 3, 14, 34: fuga,Liv. 3, 23, 5: dicta (with immunda),Hor. A. P. 247: missio, disgraceful dismissal (of a soldier), Dig. 49, 16, 3. Adv.: ignōmĭnĭōsē, ignominiously, disgracefully: pugnare,Eutr. 4, 24; 26. Comp.: ab hominibus magis nullis ignominiosius eos tractari, quam a vobis,Arn. 4, 147. Sup.: ignominiosissime fugere,Oros. 7, 7 fin.
ignorabilis ignōrābĭlis, e, adj.ignoro, unknown (rare but class.): separare, quod levius, facilius, non ignorabile, non fortuitum, non necessarium fuerit, * Cic. Inv. 2, 32, 99: libri litteris ignorabilibus praenotati,App. M. 11, p. 268: alterum illud ignorabilius obscuriusque est,Gell. 9, 12, 4 (Plaut. Ps. 2, 1, 18, false reading for ignobilis). * Adv.: ignōrābĭlĭter, in an unknown manner: laminae ignorabiliter litteratae,i. e.
covered with unknown characters
,App. M. 3, p. 137, 6.
ignorans ignōrans, antis, Part. and P. a., from ignoro.
ignoranter ignōranter, adv., v. ignoro, P. a. fin.
ignoro ignōro, āvi, ātum, 1 (old form of inf. pres. pass. ignorarier, Ter. Phorm. 5, 7, 38), v. a. and n.ignarus, not to know (a person or thing), to have no knowledge of, to be unacquainted with, to be ignorant of, to mistake, misunderstand (a person or thing class.; cf. nescio). Constr. with acc., with acc. and inf., or rel. clause, with de, quin, or absol. With acc.: siquidem istius regis (Anci) matrem habemus, ignoramus patrem,Cic. Rep. 2, 18: erras si id credis et me ignoras, Clinia,
,Sall. J. 54, 9; cf.: servili habitu per tenebras ignoratus evasit,Tac. H. 4, 36; 3, 23; 74: haec omnia ignorari possunt,Quint. 3, 5, 6; Ov. Tr. 1, 5, 18: Archimedis ignoratum a Syracusanis indagavi sepulcrum,Cic. Tusc. 5, 23, 64: Cn. Octavii eloquentia, quae fuerat ante consulatum ignorata,id. Brut. 47, 176: aut ignoratae premit artis crimine turpi,Hor. A. P. 262. Hence, to be changed, disguised: pallam illam ad phrygionem ut referas, ut reconcinnetur.... Men. Hercle; eādem ea ignorabitur, ne uxor cognoscat te habere,Plaut. Men. 2, 3, 74: non esse eam dices faxo: ita ignorabitur,id. ib. 3, 2, 3. With acc. and inf.: quis ignorabat, Q. Pompeium fecisse foedus, eādem in causā esse Mancinum?Cic. Rep. 3, 18; Quint. prooem. § 1: neque ignoro, toto illo tempore vix tantum effici, quantum, etc.,id. 1, 1, 17; 2, 4, 38; 3, 6, 78; cf.: neque illud ignoro, in iisdem fere esse et ornatum,id. 8, 6, 3. With rel. or interrog.-clause: cum id quam vere fiat ignores,Cic. Lael. 26, 97: ignorante rege, uter eorum esset Orestes,id. ib. 7, 24: ipsa vero sapientia, si se ignorabit, sapientia sit necne, etc.,id. Ac. 2, 8, 24: non ignoro, quanti ejus nomen putetis,id. N. D. 3, 31, 78: non ignorans, quanta ex dissensionibus incommoda oriri consuessent,Caes. B. G. 7, 33, 1: quid optandum foret ignorasse,Juv. 10, 103. With de: ignorat etiam de filio,Cic. Att. 8, 14, 3. (ε) With quin: quis ignorat quin, etc.,Cic. Fl. 27, 64; Quint. 12, 7, 8; Sulp. Sev. Dial. 1, 3, 8. (ζ) Absol.: an vero vos soli ignoratis? vos hospites in hac urbe versamini,Cic. Mil. 12, 33; Quint. 9, 4, 119: cur ego, si nequeo ignoroque, poëta salutor?Hor. A. P. 87: ita nunc ignorans suo sibi servit patri,Plaut. Capt. prol. 50. (η) With inf. (very rare): laetitiae causas ignorat dicere miles, Laetaturque tamen,Claud. Nupt. Hon. 186. To take no notice of, pay no attention to, ignore, disregard (rare): mille modis amor ignorandust,Plaut. Trin. 2, 1, 30: quorum ego nec benevolentiam erga me ignorare, nec auctoritatem aspernare debeam,Cic. Rosc. Am. 1, 4: haec tamen ignorat quid sidus triste minetur Saturni,Juv. 6, 569. Hence, ignōrans, antis, P. a., not knowing, unaware, ignorant of a thing (very rare): ille, eventus belli non ignorans,Caes. B. G. 6, 42, 1. Adv.: ignō-ranter, ignorantly: ignoranter vel simpliciter non faciunt, quod, etc.,Cypr. Ep. 63.
ignoscens ignoscens, entis, Part. and P. a., from ignosco.
ignoscentia ignoscentĭa, ae, f.ignosco, pardon, forgiveness (post-class. and very rare). Plur., Gell. 7, 3, 47.
ignoscibilis ignoscĭbĭlis, e, adj.id., pardonable, excusable (post-class. and very rare): hic vester vestitus, Castrit. ap. Gell. 13, 21, 1.
ignosco ignosco, nōvi, nōtum, 3 (plqpf. sync. ignosset, Sil. 8, 619; part. fut. ignosciturus, Piso Frugi ap. Prisc. p. 887; Ambros. de Noë, 13, 47; also ignoturus, Cic. ap. Prisc. p. 886), v. a.2. in-gnosco, nosco; lit., not to wish to know, not to search into; hence, with esp. reference to a fault or crime, to pardon, forgive, excuse, overlook (class.; syn.: parco, indulgeo); constr. alicui (aliquid, quod, si, etc.), with simple aliquid or absol.Alicui (aliquid, quod, si, etc.): hoc ignoscant dii immortales, velim, et populo Romano et huic ordini,Cic. Phil. 1, 6, 13; so, ut eis delicta ignoscas,Plaut. Bacch. 5, 2, 68: velim mihi ignoscas, quod ad te scribo tam multa toties,Cic. Att. 7, 12, 3: abs te peto ut mihi hoc ignoscas,id. ib. 1, 1, 4: mihi, quaeso, ignoscite, si appello talem virum saepius,id. Agr. 2, 18, 49: ne discamus nobis ignoscere,Quint. 11, 2, 45; 10, 3, 29; cf.: adeo familiare est hominibus, omnia sibi ignoscere,Vell. 2, 30, 3: at vos vobis ignoscitis,
make excuses for
,
justify
,Juv. 8, 181; so, ipsi populo,id. 8, 189. With dat. rei: ignoscas velim huic festinationi meae,Cic. Fam. 5, 12, 1: inscitiae meae et stultitiae,Plaut. Mil. 2, 6, 62: delictis,id. Merc. 5, 4, 37: vitiis,Hor. S. 1, 4, 131: dictis,Juv. 1, 154: his (sc. factis),id. 13, 103 et saep. Pass. impers.: ignosci nobis postulabimus,Auct. Her. 2, 17, 25: ea jam aetate sum, ut non sit peccato mihi ignosci aequum,Ter. Hec. 5, 1, 10: tabellam dedit, quia ignosceretur iis, quos, etc.,Suet. Aug. 33: mihi profecto poterit ignosci, si, etc.,Quint. 4 praef. § 5: deprecatores, quibus non erat ignotum,Cic. Att. 11, 14, 1: exemplis uti oportebit, quibus in simili excusatione non sit ignotum: et contentione, magis illis ignoscendum fuisse,id. Inv. 2, 32, 100. With a simple acc. (very rare; not in Cic.): orant, ignoscamus peccatum suum,Plaut. Am. 1, 1, 101: equidem istuc factum ignoscam,Ter. Heaut. 4, 1, 34: parvum si Tartara nossent Peccatum ignovisse,Verg. Cul. 293. In pass.: ego esse in hac re culpam meritam non nego, sed eam, quae sit ignoscenda,Ter. Phorm. 5, 8, 26: et cognoscendi et ignoscendi dabitur peccati locus,id. Heaut. 2, 1, 6.Absol. (rare but class.): ignosce: orat, confitetur, purgat: quid vis amplius?Ter. Phorm. 5, 8, 46: quotiens ignoscimus (in dicendo),Quint. 6, 2, 14: ad ejus facti deprecationem ignoscendi petenda venia est,Cic. Part. Or. 37, 131; cf. id. Pis. 41, 98: contemnere fulmina pauper creditur atque deos, dis ignoscentibus ipsis,i. e.
conniving
,
winking
,Juv. 3, 146. Pass. impers.: ignotum est, tacitum est,Ter. Ad. 3, 4, 28. Hence, ignoscens, entis, P. a., forgiving, inclined to forgiveness, placable: animus ignoscentior,Ter. Heaut. 4, 1, 32.
ignotus ignōtus, a, um, Part., from ignosco.
ignotus ignōtus, a, um, adj.in-gnotus, notus. Pass., unknown. In gen.: quamquam ad ignotum arbitrum me appellis: si adhibebit fidem, Etsi est ignotus, notus: si non, notus ignotissimus est,Plaut. Rud. 4, 3, 104 sq.: dubitabitis, judices, quin ab hoc ignotissimo Phryge nobilissimum civem vindicetis?Cic. Fl. 17, 40: ignoti homines et repentini quaestores celeriter facti sunt,id. Brut. 64, 242: homo ignotus et novus,id. Rep. 1, 1: nos pluribus ignotissimi gentibus,id. ib. 1, 17: longinqua eoque ignotior gens,Liv. 5, 32, 5: procedam in aciem adversus ignotos inter se ignorantesque,Liv. 21, 43, 18; cf. § 13: omnes illacrimabiles Urgentur ignotique longa Nocte,Hor. C. 4, 9, 27: jus applicationis obscurum sane et ignotum patefactum atque illustratum est,Cic. de Or. 1, 39, 177: obscurioribus et ignotioribus verbis,Quint. 7, 3, 13; cf. id. 8, 3, 73; 8, 6, 74: haec nova et ignota ratio,Cic. Rep. 1, 16: alter (dies) in vulgus ignotus,id. Att. 9, 5, 2: ille tibi non ignotus cursus animi mei,id. ib. 5, 15, 1: terrae,
unknown
,
distant
,Tib. 1, 3, 3; ib. 39; cf.: nobilis ignoto diffusus consule Bacchus, unknown, remote with respect to time, i. e. old, Luc. 4, 379. Subst.: ignō-tum, i, n., that which is unknown. Prov.: ignoti nulla cupido,Ov. A. A. 3, 397. In partic., pregn. (for ignobilis, II.), of low birth or condition, lowborn, base, vulgar (poet.): quo patre sit natus, num ignota matre inhonestus,Hor. S. 1, 6, 36; cf.: naso suspendis adunco Ignotos, ut me libertino patre natum,id. ib. 6 and 24: Achivi,
the ignoble Greeks
,Ov. M. 12, 600: progenuit tellus ignoto nomine Ligdum,id. ib. 9, 670: ignotis perierunt mortibus illi,Hor. S. 1, 3, 108.Act. (cf. the Gr. ἄγνωστος), unacquainted with a thing, ignorant of (very rare for ignarus, insciens, inscitus): ignotae iteris sumus, Naev. ap. Non. 124, 28: simulacra ignotis nota faciebant,Cic. Fam. 5, 12, 7: producere ad ignotos (aliquem),Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; Auct. Her. 3, 6, 12; cf.: ignotos fallit, notis est derisui,Phaedr. 1, 11, 2; so, ignoti, faciem ejus cum intuerentur, contemnebant,Nep. Ages. 8, 1.