,Ter. And. 1, 1, 43 Fleck., Umpfenbach (dub.; cf. Non. p. 499; Prisc. II. p. 187; Hand, Turs. III. p. 107; cf. II. B. infra). Huc illuc, huc atque illuc, huc et illuc, etc.; also: huc et illo and huc et huc, hither and thither: ne cursem huc illuc via deterrima,Cic. Att. 9, 9, 2: velut salientes huc illuc,Quint. 10, 7, 6: dum huc illuc signa vertunt,Liv. 7, 34, 9: cum huc atque illuc signa transferrent,id. 5, 8, 8: huc atque illuc intuentem vagari,Cic. de Or. 1, 40, 184: tum huc, tum illuc volant alites,id. Div. 1, 53, 120; cf.: volucres huc et illuc passim vagantes,id. ib. 2, 38, 80; Cels. 2, 15: huc illucque,Plin. 37, 6, 22, § 83 (Jan., ex illo): huc illucve,Cels. 6, 6, 36; 7, 3 al.: ista sidera huc et illo diducet velocitas sua,Sen. Ben. 5, 6 med.: ut ora vertat huc et huc euntium Liberrima indignatio,Hor. Epod. 4, 9. Huc usque, or in one word, hucusque, hitherto, thus far (very rare): hucusque Sesostris exercitum duxit,Plin. 6, 29, 34, § 174.Transf., in non-local relations, hither, to this, to these, to this point, so far: ut haec multo ante meditere, huc te pares, haec cogites, ad haec te exerceas,Cic. Fam. 1, 7, 9: accedat huc suavitas quaedam oportet sermonis,Cic. Lael. 18, 66; so freq., huc accedit, etc.; v. accedo: Massilienses naves longas expediunt numero XVII. Multa huc minora navigia addunt,
add to these
,Caes. B. C. 1, 56, 1; so freq., adde huc; v. addo: legiones effecerat civium Romanorum IX., etc ... Huc Dardanos, etc., adjecerat,id. ib. 3, 4fin.: huc natas adice septem,Ov. M. 6, 182: huc pertinet nobile apud Graecos volumen Heraclidis,Plin. 7, 52, 53, § 175 et saep. Hence, like eo, followed by ut with subj.: huc unius mulieris libidinem esse prolapsum, ut, etc.,Cic. Cael. 20, 47; cf.: rem huc deduxi, ut, etc.,id. Cat. 2, 2, 4: huc flexit, ut, etc.,Tac. A. 4, 41: rem Romanam huc satietate gloriae provectam, ut, etc.,id. ib. 12, 11: huc cecidisse Germanici exercitus gloriam, ut, etc.,id. H. 3, 13. So, like eo, with gen.: huc arrogantiae venerat, ut, etc.,Tac. A. 3, 73: huc deductum necessitatis, ut, etc.,Val. Max. 8, 1 ext. 6; cf. above, I. B. Huc et illuc: versare suam naturam et regere ad tempus atque huc et illuc torquere ac flectere,Cic. Cael. 6, 13: huc et illuc rapit,id. Off. 1, 28, 101: verses te huc atque illuc necesse est,id. Fin. 5, 28, 86; cf.: dum in dubio est animus, paulo momento huc vel illuc impellitur,Ter. And. 1, 5, 31. Huc usque or hucusque, to such an extent, to such a point or pitch (cf. Krebs, Antibarb. p. 530 sq.): mirum esset profecto, hucusque profectam credulitatem antiquorum,Plin. 26, 4, 9, § 20: exercitum duxit,id. 6, 29, 34, § 174: simulatio hucusque procedit ut, etc.,Quint. 5, 13, 22. With the demonstr. ce, and the interrog part. ne, hucine? hitherto? to this? so far? hucine tandem omnia reciderunt, ut civis Romanus virgis caederetur? Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163: hucine. Micipsa pater, beneficia tua evasere,Sall. J. 14, 9. And with gen.: hucine rerum Venimus?Pers. 3, 15. To this end, for this purpose (postclass.): rubrum quoque emplastrum, quod Ephesium vocatur, huc aptum est,Cels. 5, 19, 21.
huiuscemodi hūjuscĕmŏdi and hūjusmŏdi, v. under modus.
hulcus hulcus, v. ulcus.
humanatus hūmānātus, a, um, v. humano.
humane hūmānē, adv., v. humanus fin.
humanitas hūmānĭtas, ātis, f.humanus, human nature, humanity, in a good sense; the qualities, feelings, and inclinations of mankind. In gen. (for the most part only in Cic.): magna est vis humanitatis, multum valet communio sanguinis,Cic. Rosc. Am. 22, 63: naturas hominum vimque omnem humanitatis penitus perspicere,id. de Or. 1, 12, 53: humanitatis societas,id. Rep. 2, 26: communis humanitatis jus,id. Fl. 11, 24; cf.: communis humanitatis causa,id. Quint. 16, 51: peterem errato veniam ex humanitate communi,id. Sull. 23, 64: humanitatis prima species,id. Tusc. 4, 14, 32: at natura certe dedit, ut humanitatis non parum haberes,id. Rosc. Am. 16, 46: humanitatem tuam amoremque in tuos reditus celeritas declarabit,id. Att. 4, 15, 2: nec potuisse (te) non commoveri (viri amicissimi morte) nec fuisse id humanitatis tuae,id. Lael. 2, 8: fac, id quod est humanitatis tuae, ne quid aliud cures hoc tempore, nisi ut quam commodissime convalescas,
which you owe to yourself as a man
,id. Fam. 16, 11, 1: assiduitate molestiarum sensum omnem humanitatis ex animis amittimus,id. Rosc. Am. 53, 154 fin.; cf.: jam ad ista obduruimus et humanitatem omnem exuimus,id. Att. 13, 2, 1; id. Lig. 5, 14: nisi ex ejus animo exstirpatam humanitatem arbitramur,id. Lael. 13, 48: age vero, quid esse potest in otio aut jucundius aut magis proprium humanitatis quam sermo facetus ac nulla in re rudis?id. de Or. 1, 8, 32: homines quidem pereunt: ipsa humanitas, ad quam homo effingitur, permanet,Sen. Ep. 65.Transf., concr., i. q. humanum genus, the human race, mankind (very rare; mostly post-class.): ista in figura hominis feritas a communi tamquam humanitatis corpore segreganda est,Cic. Off. 3, 6, 32: humanitatem hoc loco dicimus omne hominum genus,Hier. Ep. 147: timorem omnem, quo humanitas regitur, sustulerunt,Min. Fel. Oct. 8; App. Dogm. Plat. 1, p. 11; id. Trism. p. 288. In partic. Humane or gentle conduct towards others, humanity, philanthropy, gentleness, kindness, politeness (syn.: comitas, facilitas, mansuetudo, clementia, opp. severitas; very freq. and class.): quemquamne existimas Catone proavo tuo commodiorem, communiorem, moderatiorem fuisse ad omnem rationem humanitatis? ... Sed si illius comitatem et facilitatem tuae gravitati severitatique asperseris, etc.,Cic. Mur. 31, 66; cf.: pro tua facilitate et humanitate,id. Fam. 13, 24, 2: difficillimam illam societatem gravitatis cum humanitate,id. Leg. 3, 1, 1: ut summa severitas summa cum humanitate jungatur,id. Fam. 12, 27: ad humanitatem atque mansuetudinem revocavit animos hominum, studiis bellandi jam immanes ac feros,id. Rep. 2, 14; cf. id. Sull. 33, 92; id. de Imp. Pomp. 14, 42; cf. also: omnia plena clementiae, mansuetudinis, humanitatis,id. Q. Fr. 1, 1, 8 fin.; and: pro sua clementia atque humanitate, Hirt. B. G. 8, 21, 2; Caes. B. C. 3, 20, 2: tantaque poena (eos) afficiamus, quantam aequitas humanitasque patitur,Cic. Off. 2, 5, 18: singularis humanitas suavissimique mores,id. Att. 16, 16, A, 6: Caesaris summa erga nos humanitas,id. Fam. 4, 13, 2; cf.: amorem erga me, humanitatem suavitatemque desidero,id. Att. 15, 1, A, 1: humanitas vetat superbum esse adversus socios,Sen. Ep. 88 med.: humanitatis praecipua pars est, honestissimum quemque complecti, etc.,Plin. Ep. 9, 5, 1: illa vero vitiosissima, quae jam humanitas vocatur, invicem qualiacumque laudandi,Quint. 2, 2, 10.Mental cultivation befitting a man, liberal education, good breeding, elegance of manners or language, refinement (cf. on this signif. Gell. 13, 16; syn.: doctrina, litterae, eruditio; freq. and class.): homo non communium litterarum et politioris humanitatis expers,Cic. de Or. 2, 17, 72: esse politum propriis humanitatis artibus,id. Rep. 1, 17; cf.: humanitate politiores,id. de Or. 2, 37, 154: in omni recto studio atque humanitate versari,id. ib. 1, 60, 256: sine ulla bona arte, sine humanitate, sine ingenio, sine litteris,Cic. Verr. 2, 4, 44, § 98: doctrinae studium atque humanitatis,id. Cael. 10, 24; cf.: propter humanitatem atque doctrinam Anco regi familiaris,id. Rep. 2, 20: in omni genere sermonis, in omni parte humanitatis dixerim oratorem perfectum esse debere,id. de Or. 1, 16, 71; cf. id. ib. 1, 9, 35 (Ellendt ad loc.): orator inops quidam humanitatis atque inurbanus,id. ib. 2, 10, 40: ea quae multum ab humanitate discrepant, ut si quis in foro cantet,
good manners
,id. Off. 1, 40, 145: Socratem opinor in hac ironia dissimulantiaque longe lepore et humanitate omnibus praestisse,
humanitus hūmānĭtus, adv.humanus, like divinitus from divinus, humanly, after the manner of men. In gen. (very rare but class.): ferre humana humanitus, Afran. ap. Non. 514, 20 (Com. Fragm. v. 290 Rib.); so, quicquam facere, Turp. ib. (Com. Fragm. v. 165 Rib.): si quid me (i. e. mihi) fuerit humanitus, Enn. ap. Fest. p. 161 Müll. (Ann. v. 128 Vahl.): si quid mihi humanitus accidisset,i. e.
humano hūmāno, āvi, ātum, 1humanus, to make human; only used in the pass. of the incarnation of Christ: promittentes Deum propter salutem credentium visualiter humanandum, Cassiod. in Psa. praef.; so, verbum humanatum,id. Hist. Eccles. 6, 22.
humanus hūmānus (old form: HEMONA humana et HEMONEM hominem dicebant, Paul. ex Fest. p. 100 Müll.; cf. homo init.), a, um, adj.homo, of or belonging to man, human. In gen.: esse aliquem humana specie et figura, qui tantum immanitate bestias vicerit, ut, etc.,Cic. Rosc. Am. 22, 63: simulacra,id. Rep. 3, 9: caput,
a human head
,Hor. A. P. 1; Flor. 1, 7, 8: succidiae, Cato ap. Gell. 13, 24, 12: Cyclopis venter ... Carnibus humanis distentus, human flesh, Enn. ap. Prisc. p. 870 P. (Ann. v. 327 Vahl,): humana qui dape pavit equas,Ov. H. 9, 68: Athenas obsidione et fame ad humanos cibos compulit,Flor. 3, 5, 10: hostiae,
,Plaut. Truc. 2, 1, 8: nec quisquam dixerit, in eo qui obdormivit, rem eum humanam et naturalem passum, Mos. et Rom. Coll. 12, 7, 7: major imago humana,
of superhuman size
,Juv. 13, 222: humanum sacrificium dicebant, quod mortui causa fiebat, Paul. ex Fest. p. 103 Müll.: scelus,
committed against men
,Liv. 3, 19 fin.; 29, 18fin.: si quid mihi humanum contigerit, if any thing should happen to me, i. e. if I should die, Dig. 16, 3, 26 (for which, humanitus, q. v.): persuasit nox, amor, vinum, adulescentia: Humanum'st,Ter. Ad. 3, 4, 25: metum virgarum navarchus pretio redemit: humanum est; alius, ne condemnaretur, pecuniam dedit: usitatum est,Cic. Verr. 2, 5, 44, § 117; cf. Ter. Hec. 4, 1, 38; id. Ad. 3, 4, 25: humano quodam modo,Quint. 10, 3, 15: res humani juris, property (opp. res divini juris, things sacred or religious), Gai. Inst. 2, 2; 9 sqq.; 3, 97: ne vinum ... esse sacrum incipiat et ex usibus eripiatur humanis,Arn. adv. Gent. 7, 31. As substt.hūmāni, ōrum, m., men, mortals, Lucr. 3, 80; 837: natura humanis omnia sunt paria, Varr. ap. Non. 81, 10.hūmānum, i, n., that which is human, mortal, etc.: ignem magnum hic faciam. Dae. Quine ut humanum exuras tibi? Plaut. Rud. 3, 4, 62: non hercle humanust ergo: nam volturio plus humani credost,id. Mil. 4, 2, 53: si quicquam in vobis non dico civilis sed humani esset,Liv. 5, 4, 9: pulcher et humano major trabeaque decorus Romulus,Ov. F. 2, 503 (but in Cic. Att. 13, 21, 5, homo is the true reading): homo sum: humani nihil a me alienum puto,Ter. Heaut. 1, 1, 25: Satyris praeter effigiem nihil humani, Mela, 1, 8, 10: si in Pompeio quid humani evenisset,Sall. H. Fragm. 5, 16 Dietsch.Plur.: hūmā-na, ōrum, n., human affairs, the concerns of men, events of life: qui omnia humana, quaecumque accidere possunt, tolerabilia ducat,Cic. Tusc. 5, 6, 17; cf.: despicientem omnia humana,id. Rep. 1, 17; and: haec caelestia semper spectato, illa humana contemnito,id. ib. 6, 19: si quicquam humanorum certi est,Liv. 5, 33, 1: deos esse et non neglegere humana,id. 3, 56, 7. Comp. (very rare): respiratio humanior,i. e.
freer
,Cael. Aur. Acut. 2, 1, 2. In partic. Humane, philanthropic, kind, gentle, obliging, polite (syn.: comis, urbanus): te esse humano ingenio existumo,Plaut. Most. 3, 2, 127: Cyrum minorem Persarum regem et ceteris in rebus communem erga Lysandrum atque humanum fuisse,Cic. de Sen. 17, 59; cf.: homo facillimus atque humanissimus,id. Att. 16, 16, C, 12: humani ingeni Mansuetique animi officia,Ter. And. 1, 1, 86; cf.: quod ipse moderatissimi atque humanissimi fuit sensus, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 24, 5: Catonis (praeceptum) humanissimum utilissimumque,Plin. 18, 6, 8, § 44 (cf. Cato, R. R. 4). Of good education, well-informed, learned, polite, refined: gentem quidem nullam video neque tam humanam atque doctam neque tam immanem atque barbaram, quae non significari futura posse censeat, Cic. Div. 1, 1, 2; cf.: homo doctissimus atque humanissimus,id. Verr. 2, 4, 44, § 98: homines periti et humani,id. ib. 2, 5, 28, § 70: haec ego non possum dicere non esse hominis quamvis et belli et humani,id. Fin. 2, 31, 102: Praxiteles nemini est paulum modo humaniori ignotus, Varr. ap. Gell. 13, 16, 3 (eruditiori doctiorique, Gell.; see the entire chap.): humanissimussermo,Cic. Q. Fr. 2, 10, 2. Hence, adv. in two forms: hūmānē and hūmānĭter. (Acc. to I.) Humanly, agreeably to human nature, in a manner becoming humanity. Form humane: vix humane patitur,Ter. Ad. 1, 2, 65: intervalla vides humane commoda, i. e. exceedingly, charmingly commodious,Hor. Ep. 2, 2, 70: morbos toleranter atque humane ferunt,Cic. Tusc. 2, 27, 65. Form humaniter: docebo profecto, quid sit humaniter vivere,Cic. Fam. 7, 1, 5: sin aliter acciderit, humaniter feremus,id. Att. 1, 2, 1.Comp.: si qui forte, cum se in luctu esse vellent, aliquid fecerunt humanius, aut si hilarius locuti sunt,Cic. Tusc. 3, 27, 64. In partic. (acc. to II. A.), humanely, pleasantly, courteously, kindly, gently, politely, etc. Form humane: Hirtium aliquid ad te συμπαθῶς de me scripsisse facile patior: fecit enim humane,Cic. Att. 12, 44, 1. Form humaniter: invitus litteras tuas scinderem: ita sunt humaniter scriptae, Cic. Fragm. ap. Non. 509, 21: fecit humaniter Licinius,id. Q. Fr. 2, 1, 1.Sup.: quod se sua voluntate erga Caesarem humanissime diligentissimeque locutus esses,Cic. Q. Fr. 3, 1, 6, § 20: quam humanissime scribere,id. Fam. 2, 17, 6; 5, 20, 8; cf. Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 3: ducem se itineris humanissime promisit,Petr. 8.
humatio hŭmātĭo, ōnis, f.humo, a burying (very rare; cf.: sepultura, funus, exsequiae): de humatione et sepultura dicendum,Cic. Tusc. 1, 43, 102: locus qui recipiat humationem,Dig. 43, 24, 22, § 4.
humator hŭmātor, ōris, m.id., he who buries or inters: consulis,Luc. 7, 799.
humectatio hūmectātĭo, v. umectatio.
humecto hūmecto, v. umecto.
humectus hūmectus, v. umectus.
humefacio hūmĕfăcĭo, v. umefacio.
humeo hūmĕo, v. umeo.
humerale hŭmĕrāle, hŭmĕrus, etc., v. umerale, umerus, etc.
humesco hūmesco, hūmĭdus, etc., v. umesco, umidus, etc.
humilifico hŭmĭlĭfĭco, āre, v. a.humilis - facio, to make humble, to humble (post - class.), Tert. Poen. 9.
humilio hŭmĭlĭo, āvi, ātum, 1, v. a.humilis, to abase, humble (late Lat.): corpus, quod humiliatur in passionibus,Tert. adv. Marc. 5, 20 fin.: frustra nos hic humiliamus, ut ibi possimus esse majores,Hier. adv. Jovin. 1, 18: publicanus vultu humiliatus atque dejectus,Tert. Or. 13; Sid. Ep. 5, 14 fin.: ad humiliandum celsitudinem potestatis,Amm. 30, 4, 2.
humilis hŭmĭlis, e, adj.humus; like χαμαλός from χαμαί, on the ground, i. e., low, lowly, small, slight (class.; esp. freq. in the trop. signif.). Lit.: arbores et vites et ea quae sunt humiliora neque se tollere a terra altius possunt,Cic. Tusc. 5, 13, 37; cf.: turrim humilem parvamque fecerant,Caes. B. C. 2, 8, 1 sq.: humilior munitio,id. ib. 3, 63, 2: (naves) humiliores quam quibus in nostro mari uti consuevimus,id. B. G. 5, 1, 2: humiles habitare casas,Verg. E. 2, 29: domus,Hor. C. 3, 1, 22: postes,Ov. M. 8, 639: arcus,id. ib. 3, 30: arae,Val. Fl. 3, 426: virgas humilis mordere salicti,Juv. 11, 67: Forentum,
,Hor. C. 2, 17, 32: fortuna,Juv. 6, 287: domus,id. 11, 171. Hence, subst.: hŭmĭle, is, n., that which is humble or base, a low station: ex humili potens,Hor. C. 3, 30, 12: quales ex humili magna ad vestigia rerum extollit Fortuna,Juv. 3, 39. Prov.: Humiles laborant ubi potentes dissident,Phaedr. 1, 30, 1. Of low, mean language: iambus frequentissimus est in iis, quae demisso atque humili sermone dicuntur. Cic. Or. 58, 196: sermo,Hor. A. P. 229; cf.: neque humilem et abjectam orationem nec nimis altam et exaggeratam probat,Cic. Or. 57, 192: verbum,id. Brut. 79, 274: humilia et vulgaria verba,Quint. 10, 1, 9: translatio,id. 8, 6, 5: si quis sublimia humilibus misceat,id. 8, 3, 60: quae humilia circa res magnas, apta circa minores videntur,id. 8, 3, 18: humile et quotidianum sermonis genus,id. 11, 1, 6: of the author himself: Macer ... humilis,i. e.
commonplace
,id. 10, 1, 87: nil parvum aut humili modo, Nil mortale loquar,Hor. C. 3, 25, 17. Of mind or character, low, mean, base, abject: qui umquam apparitor tam humilis? tam abjectus?Cic. Phil. 2, 32, 82: ut ille tum humilis, ut demissus erat!id. Att. 2, 21, 3: humillimus assentator,Vell. 2, 83, 1: neque nos simus tam humiles, ut quae laudamus inutilia credamus,Quint. 11, 1, 13: privata deduci superbo Non humilis mulier triumpho,Hor. C. 1, 37, 32: succumbere doloribus eosque humili animo imbecilloque ferre miserum est,Cic. Fin. 1, 15, 49: animi,Lucr. 6, 52: si prece et obsecratione humili ac supplici utemur,Cic. Inv. 1, 16, 22; 1, 56init.; cf.: fracto animo, atque humili aliquem supplicare,id. Planc. 20, 50: humillimae preces, Suet. Vit. Luc.: pavor,Verg. G. 1, 331; cf. metus,Val. Fl. 3, 394. Hence, adv.: hŭmĭlĭter, low, deeply.Lit. (so post-Aug. and very rare): in loco clivoso humilius rami arborum servandisunt, in plano altius,Pall. 3, 13, 3: eadem facta claritate vel obscuritate facientium vel tolluntur altissime vel humillime deprimuntur,
very deeply
,Plin. Ep. 6, 24, 1. Trop. (acc. to II. B.), basely, meanly, abjectly, humbly (class.): non est ausus elate et ample loqui, cum humiliter demisseque sentiret,Cic. Tusc. 5, 9, 24: aut servit humiliter, aut superbe dominatur,Liv. 24, 25, 8: servire alicui,id. 45, 32, 5: audacter territas, humiliter placas,Auct. Her. 4, 20, 28: animose paupertatem ferre, humiliter infamiam,Sen. Ep. 120 med.
humilitas hŭmĭlĭtas, ātis, f.humilis, lowness (acc. to humilis, I.). Lit.: naves omnes actuarias imperat fieri, quam ad rem humilitas multum adjuvat (shortly before: naves paulo facit humiliores),Caes. B. G. 5, 1, 3: arborum,Sall. J. 49, 5: aliorum animalium ea est humilitas, ut cibum terrestrem rostris facile contingant,
humilito hŭmĭlĭto, āre, 1, v. a.humilis, to humiliate, disgrace: maternum genus, Schol. Bob. ad Cic. Sull. 8, 25 (p. 364 Bait.).
humo hŭmo, āvi, ātum, 1, v. a.humus, to cover with earth, to inter, bury.Lit. (rare but class.; cf.: sepelio, tumulo): in terram cadentibus corporibus iisque humo tectis, e quo dictum est humari,Cic. Tusc. 1, 16, 36: cum ignotum quendam projectum mortuum vidisset eumque humavisset,id. Div. 1, 27, 56: corpora,id. Tusc. 1, 45, 108: caesorum reliquias uno tumulo humaturus,Suet. Calig. 3: humatus et conditus est, id. Vit. Hor.; Plin. 30, 7, 20, § 64; Prop. 3, 16 (4, 15), 29: sepulcrum ubi mortuus sepultus aut humatus sit, Paul. ex Fest. p. 278 Müll.: corpus humandum,Verg. A. 6, 161. Transf., in gen., like the Gr. θάπτειν, to pay the last dues to a body, to perform the funeral rites: militari honestoque funere humaverunt ossaque ejus in Cappadociam deportanda curarunt,Nep. Eum. 13 fin.
humor hūmor, v. umor.
humorosus hūmōrōsus, v. umorosus.
humus hŭmus, i (archaic form of the abl. sing. humu, Varr. ap. Non. 488, 6 and 48, 26), f. (archaic masc. humum humidum pedibus fodit, Laev. ap. Prisc. p. 719 P.: humidum humum, Gracch. ib.) [from the prim. form XAM, whence χăμαί, χăμόθεν, χăμα^λός, Lat. humilis; kindr. with Sanscr. Xám, earth; Gr. χθών], the earth, the ground, the soil.Lit. (class.; cf.: terra, solum, tellus): humus erat immunda, lutulenta vino, coronis languidulis et spinis coöperta piscium, Cic. Fragm. Or. pro Gall. ap. Quint. 8, 3, 66 (ap. Orell. IV. 2, p. 454); cf.: omnia constrata telis, armis, cadaveribus et inter ea humus infecta sanguine,Sall. J. 101 fin.: subacta atque pura,Cic. de Sen. 17, 59: cubitis pinsibant humum, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 23 Müll. (Trag. v. 435 Vahl.); cf.: procubuit moriens et humum semel ore momordit. bit the ground and died (cf. the Homer. ὀδὰξ ἑλεῖν γαῖαν), Verg. A. 11, 418: calcibus atram Tundit humum exspirans,id. ib. 10, 731; cf. Ov. A. A. 1, 112: pede candido In morem Salium ter quatient humum,Hor. C. 4, 1, 28: Acestes aequaevum ab humo attollit amicum,Verg. A. 5, 452: sedit humo,Ov. M. 4, 261: ipse feraces Figat humo plantas,Verg. G. 4, 115; cf.: semina spargere humo,Ov. M. 5, 647: surgit humo,id. F. 6, 735; cf.: nec se movit humo,id. M. 4, 264: dejectoque in humum vultu,id. ib. 6, 607: propter humum volitat,id. ib. 8, 258: humi atque ipsius stirpis laetitia,Col. 4, 24, 4; cf.: quis cibus erat caro ferina atque humi pabulum uti pecoribus,Sall. J. 18, 1: ii, quos humus injecta contegeret (shortly afterwards, gleba),Cic. Leg. 2, 22, 57: quae (genera arborum) humi arido atque arenoso gignuntur,Sall. J. 48, 3 Kritz N. cr. Poet., as a fig. for what is low, mean, common: sermones repentes per humum,Hor. Ep. 2, 1, 251; cf.: ne, dum vitat humum, nubes et inania captet,id. A. P. 230: ad humum maerore gravi deducit et angit,id. ib. 110; v. also under adv.: affigit humo divinae particulam aurae,id. S. 2, 2, 79.Transf., in gen., like solum, land, country, region: Punica nec Teucris pressa fuisset humus,Ov. H. 7, 140: Aonia,id. F. 1, 490: Illyrica,id. Med. Fac. 74: Pontica,id. P. 3, 5, 56. Adverbial form humi, like χαμαί, on the ground or to the ground: jacere humi,Cic. Cat. 1, 10, 26: requiescere,Sall. J. 85, 33: strati,Cic. de Or. 3, 6, 22; cf.: serpit humi tutus nimium timidusque procellae,Hor. A. P. 28: quousque humi defixa tua mens erit?
Hunni Hunni (Chunni and Chūni), ōrum, m., the Huns, Amm. 31, 2; Claud. ap. Rufin. 1, 321; 2, 270; Veg. Vet. 3 praef. 1. Form Chuni, Aus. Epigr. 1, 8. Sing.: Chū-nus, Claud. in Eutr. 2, 238. Deriv. Hunniscus, a, um, adj., of or belonging to the Huns, Hunnish: equus,Claud. in Eutr. 4, 4; 7.